//
Leegloop en verzuim in de uitzendbranche: wat kosten ze en hoe verlaag je ze? [2026]
Leegloop en verzuim zijn de stilste kostenposten van een uitzendbureau. Ze staan op geen enkele factuur, maar zitten verstopt in je omrekenfactor en vreten daar marge weg: een verzuimdag kost al snel € 250 tot € 400, en de uitzendsector betaalt in 2026 de hoogste sectorale Ziektewetpremie van Nederland. Tegelijk zijn het de twee kostenposten waar je als bureau het meest aan kunt doen. Deze gids zet de regels, de bedragen en de knoppen op een rij.
Uren zonder omzet
Leegloop en verzuim bepalen mede je omrekenfactor. Wie ze beheerst, wint marge zonder het tarief te verhogen.
In het kort
- Leegloop zijn uren waarin een uitzendkracht in dienst is maar geen opdracht heeft; verzuim zijn uren die wegvallen door ziekte. Beide betaal je door zonder omzet ertegenover.
- Een verzuimdag kost als vuistregel € 250 tot € 400; de sectorale Ziektewetpremie voor uitzendbedrijven is in 2026 met 3,71% de hoogste van alle sectoren.
- Sinds de cao 2026–2028 volgt de loondoorbetaling bij ziekte de regeling van de inlener; vaste wachtdagen bestaan niet meer.
- In fase B en C geldt bij wegvallen van werk een loondoorbetalingsplicht met een terugvalloon van ten minste 90% van het laatstverdiende feitelijke loon.
- Leegloop is vooral een matchingprobleem: wie einddatums bewaakt en snel herplaatst uit eigen netwerk, betaalt het minste door.
Wat zijn leegloop en verzuim precies?
Leegloop zijn de uren waarin een uitzendkracht bij jou in dienst is, maar geen opdracht of minder uren heeft dan afgesproken. Het loon loopt door, de omzet niet. Verzuim zijn de uren die wegvallen door ziekte: ook dan betaal je in veel gevallen loon door, plus de kosten van vervanging, begeleiding en premies. Samen vormen ze de categorie uren zonder omzet, en die categorie bepaalt mede het verschil tussen een gezonde en een krappe marge.
Hoeveel risico je loopt, hangt sterk af van de contractfase. In fase A met uitzendbeding betaal je in principe alleen de gewerkte uren; het leegloop-risico ligt daar grotendeels bij de uitzendkracht en het ziekterisico loopt na einde opdracht via de Ziektewet. In fase B en C draait dat om: daar heb je een lopende arbeidsovereenkomst met loondoorbetalingsplicht, ook als de opdracht wegvalt en er nog geen nieuwe is.
Precies daarom worden leegloop en verzuim steeds belangrijker voor de bedrijfsvoering. De markt beweegt richting langere verbintenissen: schaarse krachten wil je vasthouden, opdrachtgevers vragen continuïteit en de cao-ontwikkeling maakt flexwerk stapsgewijs vaster. Hoe meer fase B en C in je bestand, hoe meer het risico van lege uren bij jou als bureau ligt.
Het goede nieuws: anders dan werkgeverspremies of pensioenafdrachten zijn leegloop en verzuim beïnvloedbaar. Premiepercentages liggen vast, maar hoe snel je een kracht herplaatst en hoe goed je matcht op belastbaarheid, bepaal je zelf. Dat maakt deze twee posten tot de interessantste knoppen in je kostprijs, en tot een onderwerp dat thuishoort bij bureau-eigenaren, niet alleen bij de backoffice.
Wat kosten leegloop en verzuim je bureau?
Begin bij verzuim. Landelijk lag het ziekteverzuim in 2025 rond de 5,4%, en de uitzendbranche zit daar structureel boven: veel fysiek werk, korte verbintenissen en wisselende werkplekken drukken op de gezondheid en de binding. Een veelgebruikte vuistregel is dat een verzuimdag € 250 tot € 400 kost: loondoorbetaling, vervanging, begeleiding en gemiste marge opgeteld.
Daar komen de premies bij. De uitzendsector betaalt in 2026 de hoogste sectorale Ziektewetpremie van Nederland: 3,71% van de loonsom, met een maximum van 6,49% voor individuele bedrijven. Ter vergelijking: het landelijk gemiddelde steeg in 2026 van 0,50% naar 0,56%. Elke zieke kracht die in de Ziektewet belandt, werkt bovendien jaren door in je gedifferentieerde premie.
Leegloop is minstens zo duur, maar minder zichtbaar. Elk leegloopuur betaal je loon plus werkgeverslasten zonder factuur ertegenover, en je mist ook nog de marge die het uur had kunnen opleveren. Het verlies telt dus dubbel.
| Kostenpost | Orde van grootte in 2026 |
|---|---|
| Verzuimdag | € 250 – € 400 per dag (vuistregel: dagloon × 2 tot 2,5) |
| Sectorale ZW-premie uitzendbedrijven | 3,71% van de loonsom; maximum 6,49% (landelijk gemiddelde: 0,56%) |
| Leegloopuur fase B/C | Loon + werkgeverslasten zonder omzet, plus gemiste marge |
| Terugvalloon bij wegvallen werk | Ten minste 90% van het laatstverdiende feitelijke loon |
Wie deze bedragen naast de marge uit ons artikel over de omrekenfactor legt, ziet de verhouding meteen: een brutomarge van pakweg € 3,20 per uur verdampt volledig in een week met één zieke of lege kracht. Bureaus in het Spadework-netwerk rekenen deze posten daarom per opdrachtgever door in plaats van met een gemiddelde.
De regels in 2026: loondoorbetaling volgt de inlener
De cao voor uitzendkrachten 2026–2028 heeft de verzuimregels wezenlijk veranderd. Sinds 1 januari 2026 volgt de loondoorbetaling bij ziekte de regeling van het bedrijf waar de uitzendkracht werkt. Hanteert jouw opdrachtgever 100% loondoorbetaling in de eerste ziekteweken, dan krijgt de uitzendkracht dat ook. Vaste wachtdagen uit de oude cao bestaan niet meer; ook daarvoor geldt de regeling van de inlener.
Dat past in de bredere lijn van gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden, maar het heeft een direct gevolg voor je kostprijs: verzuim kost niet meer bij elke opdrachtgever hetzelfde. Een inlener met een royale verzuimregeling maakt jouw risico duurder dan een inlener met de wettelijke 70%. Wie zijn tarieven serieus neemt, rekent dat verschil per opdrachtgever door in plaats van met één gemiddelde opslag te werken.
Voor het uitzendbeding geldt sinds de cao-wijziging van 2023 dat een ziekmelding niet meer automatisch het einde van de uitzendovereenkomst betekent; de overeenkomst loopt in beginsel door tot het einde van de opdracht. Eindigt het contract terwijl de kracht nog ziek is, dan volgt instroom in de Ziektewet, en die instroom betaal je als bureau terug via je gedifferentieerde premie of als eigenrisicodrager.
Let op de overgangsregeling: voor uitzendkrachten die vóór 1 januari 2026 ziek werden en dat nog zijn, blijft het oude cao-regime gelden totdat ze hersteld zijn. In je administratie lopen in 2026 dus twee regimes naast elkaar, en dat vraagt om een backoffice die per dossier weet welk regime van toepassing is. Veel bureaus die met Spadework werken, grijpen die dubbele administratie aan om hun dossiers meteen volledig bij te werken.
Leegloop in fase B en C: terugvalloon en herplaatsingsplicht
Valt in fase B of C de opdracht weg, dan stopt de omzet maar niet de arbeidsovereenkomst. Artikel 22 van de ABU/NBBU-cao regelt wat er dan gebeurt: het bureau betaalt het loon door zolang de uitzendkracht nog niet is herplaatst, en de cao hanteert daarbij een terugvalloon van ten minste 90% van het laatstverdiende feitelijke loon, en nooit minder dan het minimumloon.
Daar staat een verplichting van de uitzendkracht tegenover: beschikbaar blijven voor passende arbeid. Het begrip passend is bewust ruim; na een herplaatsingsgesprek mag je ook werk aanbieden dat qua functie of plek afwijkt van de vorige opdracht, binnen redelijke grenzen. Wie dat proces strak inricht, verkort de leegloop aanzienlijk. Wie het laat lopen, betaalt maandenlang 90% loon voor nul omzet.
Rekenvoorbeeld: twee weken leegloop
Een fase B-kracht met een bruto uurloon van € 16 zit twee weken (76 uur) zonder opdracht. Terugvalloon: 90% × € 16 = € 14,40 per uur. Met werkgeverslasten (kostprijsfactor circa 1,7) kost dat ruwweg € 1.860, zonder één euro omzet. Bij een brutomarge van € 3,20 per uur (zie het omrekenfactor-artikel) moet je bijna 580 declarabele uren draaien om dat terug te verdienen: ruim vijftien werkweken van diezelfde kracht.
De les uit dit voorbeeld is niet dat fase B te duur is, maar dat de tijd tussen twee opdrachten de duurste periode in de hele relatie is. Elke dag die je van de leegloop afhaalt, gaat rechtstreeks in je marge zitten. Herplaatsingssnelheid is daarmee geen operationeel detail, maar een financiële kernprestatie van je bureau.
Zo verlaag je het verzuim
Verzuim verlagen begint vóór de eerste ziekmelding, bij de match zelf. Een kracht die fysiek of mentaal niet past bij het werk, valt vaker en langer uit. Matchen op belastbaarheid, reistijd en werkomstandigheden is dus niet alleen goed voor de kandidaat, maar ook de goedkoopste verzuimpreventie die er bestaat. Bureaus die verzuimpatronen per inlener bijhouden, zien bovendien snel waar het structureel misgaat: een opdrachtgever waar opvallend veel krachten uitvallen, is een gesprek waard, of een hoger tarief.
De tweede knop is de eerste week van het verzuim. Snel en persoonlijk contact na een ziekmelding, een duidelijk verzuimprotocol en vroege betrokkenheid van een arbodienst maken het verschil tussen kort en lang verzuim. Juist in de uitzendbranche, waar de band met het bureau losser is dan met een vaste werkgever, bepaalt de kwaliteit van dat eerste contact of iemand na drie dagen of na drie maanden terug is.
De derde knop is structureel: het eigenrisicodragerschap voor de Ziektewet. In 2025 was al zo'n 70% van de loonsom in de uitzendsector ondergebracht bij eigenrisicodragers, tegenover ongeveer de helft in andere sectoren. Als eigenrisicodrager betaal je de hoge sectorpremie niet, maar draag je zelf de uitkering en de re-integratie van zieke flexkrachten, vaak met een private uitvoerder. Dat loont vooral als je verzuim aantoonbaar lager is dan het sectorgemiddelde; wie zijn verzuim niet onder controle heeft, verplaatst met eigenrisicodragerschap alleen het probleem. Laat die afweging jaarlijks doorrekenen, want de premies bewegen elk jaar. En zorg dat je verzuimdata klopt: Spadework signaleert welke dossiers in je database verouderd zijn, zodat je op actuele informatie beslist.
Zo verlaag je de leegloop
Leegloop is geen planningspech, maar bijna altijd een informatieprobleem: het bureau zag het einde van de opdracht te laat aankomen, of zag niet waar in het eigen netwerk de volgende plek zat. Beide zijn oplosbaar.
Bewaak einddatums als een pipeline
Behandel elke einddatum van een opdracht als een deadline die zes weken vooruit zichtbaar is. De herplaatsing begint dan terwijl de kracht nog declarabel is, niet erna.
Herplaats uit je eigen netwerk
De volgende plek zit vaak al in je database: organisaties waar vraag ontstaat, contacten die van rol wisselen. Spadework signaleert die bewegingen, zodat je een aflopende opdracht kunt koppelen aan een kans die er al is.
Leg brede inzetbaarheid vast
Bespreek bij de start van fase B welk werk passend is: functies, reisafstand, werktijden. Hoe breder dat kader, hoe sneller je bij leegloop een aanbod kunt doen dat de kracht redelijkerwijs accepteert.
Houd beschikbaarheid actueel
Herplaatsen lukt alleen met actuele dossiers. De Up-to-databaser van Spadework laat zien welke gegevens verouderd zijn, zodat je bij leegloop niet eerst een belronde hoeft te doen.
Herijk je leegloopopslag jaarlijks
Meet je werkelijke leegloop per fase en per doelgroep en verwerk dat in je omrekenfactor. Een opslag die op een aanname uit 2023 leunt, is in 2026 vrijwel zeker verkeerd.
Leegloop is geen planningspech, maar een matchingprobleem. Wie zijn eigen netwerk het snelst leest, betaalt het minste terugvalloon.
De rode draad: leegloop bestrijd je niet op de dag dat de opdracht eindigt, maar in de weken ervoor, met informatie die je grotendeels al in huis hebt. Bureaus die met Spadework werken, zien de kansen in hun eigen netwerk op tijd en maken van herplaatsing een doorlopend proces in plaats van een brandoefening.
Leegloop en verzuim in je omrekenfactor en marge
In de kostprijsopbouw van een uitzendkracht zijn verzuim en leegloop twee expliciete opslagen bovenop het brutoloon, naast werkgeverspremies, reserveringen en pensioen. Hoe je ze inschat, werkt rechtstreeks door in je omrekenfactor en dus in je tarief of je marge. Wie de opslagen te laag zet, betaalt het verschil uit eigen marge; wie ze te hoog zet, prijst zichzelf uit de markt.
Daarom is dit het moment om die opslagen te onderbouwen met eigen cijfers in plaats van branchegemiddelden. Sinds de loondoorbetaling bij ziekte de inlenersregeling volgt, verschilt je verzuimrisico per opdrachtgever; sinds de sectorpremies stegen, is het verschil tussen publiek verzekerd en eigenrisicodragerschap groter geworden; en hoe meer fase B en C in je bestand, hoe zwaarder de leegloopopslag weegt. Eén gemiddelde factor voor je hele bestand verbergt die verschillen, en dus ook de plekken waar je geld verliest.
De omgekeerde beweging is interessanter: elke verbetering in verzuim of leegloop valt direct vrij als marge, bij hetzelfde tarief. Een dag minder leegloop per kracht per jaar, een procentpunt minder verzuim bij één grote inlener: het lijkt klein, maar op een bestand van tientallen krachten praat je over tienduizenden euro's. Dat is dezelfde logica als bij warm werven: de winst zit niet in een hoger tarief, maar in minder verspilde uren en kortere tussenpozen.
En daar heb je als bureau een voorsprong die niemand je afneemt. De informatie die leegloop en verzuim klein houdt, zit in je eigen database: einddatums, beschikbaarheid, belastbaarheid, en de organisaties en contacten waar de volgende plek ontstaat. Jij kent deze mensen. Jij ziet ze op tijd. Jij bepaalt wat je ermee doet.
Veelgestelde vragen
Leegloop zijn de uren waarin een uitzendkracht bij het bureau in dienst is maar geen opdracht of minder uren heeft. Het loon loopt door, de omzet niet. Het risico speelt vooral in fase B en C, waar een loondoorbetalingsplicht geldt zolang de kracht niet is herplaatst.
Als vuistregel kost een verzuimdag 250 tot 400 euro: loondoorbetaling, vervanging, begeleiding en gemiste marge opgeteld, afhankelijk van functieniveau en sector. Daar bovenop betaalt de uitzendsector in 2026 de hoogste sectorale Ziektewetpremie van Nederland: 3,71% van de loonsom, met een maximum van 6,49%.
Sinds 1 januari 2026 volgt de loondoorbetaling bij ziekte de regeling van de inlener, inclusief eventuele wachtdagen; vaste wachtdagen uit de oude cao bestaan niet meer. Voor uitzendkrachten die vóór 2026 ziek werden en dat nog zijn, blijft het oude regime gelden tot volledig herstel.
Valt in fase B of C het werk weg, dan betaalt het bureau het loon door zolang de uitzendkracht niet is herplaatst. De cao hanteert daarbij een terugvalloon van ten minste 90% van het laatstverdiende feitelijke loon, en nooit minder dan het minimumloon. Voorwaarde is dat de kracht beschikbaar blijft voor passende arbeid.
Als eigenrisicodrager betaal je de gedifferentieerde Ziektewetpremie niet, maar draag je zelf de uitkering en re-integratie van zieke flexkrachten, vaak via een private uitvoerder. In de uitzendsector was in 2025 al zo'n 70% van de loonsom eigenrisicodrager. Het loont vooral bij aantoonbaar lager verzuim dan het sectorgemiddelde.
Bewaak einddatums van opdrachten weken vooruit, start herplaatsing terwijl de kracht nog declarabel is, leg bij aanvang van fase B breed vast welk werk passend is, en houd beschikbaarheid in je database actueel. Elke dag minder leegloop gaat rechtstreeks in je marge zitten, bij hetzelfde tarief.
Spadework signaleert kansen in je eigen database: organisaties waar vraag ontstaat, contacten die wisselen, kandidaten die beschikbaar komen. Zo koppel je een aflopende opdracht aan een volgende plek voordat de leegloop begint. De Up-to-databaser houdt beschikbaarheid en dossiers actueel, zodat herplaatsen zonder belronde kan.
